Maroesja en de timmerman

Maroesja zit op haar bureaustoel en vraagt zich af of het niet eens tijd is voor een wonder. Een vensterbank groot genoeg om kussens in te leggen en er te kunnen zitten zou bijvoorbeeld een goed begin zijn. Een goede inleiding van een echt groot wonder. In zo´n vensterbank zou de magie op haar lippen liggen. Ze zou met haar mond geopend zo een kleine lichtgevende bal van haar tong de lucht in zingen.
Ik heb dus een timmerman nodig, dacht ze, met groene ogen als het mag. Een wonder met groene ogen en een lach zo fris en ritmisch dat haar bloembollen open barsten van het groeien omdat de wortels zich vol zuigen.
Zo gaat dat: De timmerman lacht.
Zijn lachen trilt in gekleurde golven door de potten in de vruchtbare modder.
De geprikkelde wortels zuigen zich voller en voller tot de bollen in kleuren uiteen barsten. En de klimop opklimt als ontheemde salamanders die kleverig de muur betasten. En zo is de wereld al een jungle en dat terwijl de timmerman zijn gereedschapskist nog in zijn achterbak heeft staan.
Maroesepop! Afspraak 879p76t876! Maroesepop! Afspraak 879p76t876!
 Maroesja zit met rechte rug op haar bureaustoel en klapt haar laptop dicht. Haar agenda is een mannetje met een stalen stem die regelmatig tegen haar praat. Er is blijkbaar weer iets verplicht want ze gaat. Ze vergeet weer haar plantjes water te geven.