Twee onder één kap

Ik schreef een absurd tekstje van bijna vijfhonderd woorden voor een korte verhalen wedstrijd genaamd ' Te Gek Voor Woorden'  maar was tien minute te laat met insturen omdat ik in slaap viel met mijn dochterlief! Het is behoorlijk gek geworden, vind je ook niet? Het thema was voor mij als een vrijbrief om voor absurd en surrealistisch te gaan en niets uit te hoeven leggen...


Op een dag was de eerste mond verbaasd dat hij een spier was. Hij opende zich, dat was de O. Het was verbazingsdag. Stond er geschreven in een boek op de plank. De titel op de rug: Evangelie Van Een Elfje.

Lisa haar mond is zo’n O , tegen het raam aan geplakt als een naaktslak die haar eigen uiteinde begroet. Dit is wat elke cirkel doet, maar in de meeste gevallen valt niet te traceren waar de snuit de staart raakt en ziet te boel er behoorlijk gesloten uit. Met haar tong drukt Lisa één mondhoek platter tegen het raam, zodat de andere mondhoek duidelijk het punt lijkt waar het verbazingsuniversum met naaktslakplakkwaliteit eindigt en begint. Soms mag er best iets duidelijk zijn, denkt ze.
Zeker op dagen dat er plotsklaps modder uit de hemel valt. Er valt een buurvrouw te bereiken omdat ze twee onder één kap zijn. De modder valt gelukkig keurig recht, als letterlijk uit bakken. Niet dat je de boel uit een onverwachte hoek in je gezicht onder je kap als je de deur uit stapt om de buurvrouw te bereiken. Als je wereld kleiner word valt er veel weg. Een hele effectieve manier om van minder meer te maken. Een gedwongen simplify your life.  Je mond wordt een universum op zich en je buurvrouw is de zon. De lippen van het universum worden tot naaktslak die zichzelf op lijkt te willen vreten.
De modder komt al bijna tot de drempels. Lisa vraagt zich af of ze nog iets nodig heeft. Suiker misschien of gezelschap? Het razen van de modder is zo luid dat ze het net zo goed oorverdovend stil zou kunnen noemen. Het gebulder dringt zich autmatisch naar de achtergrond en haar gedachten melden zich glasklaar. Zo tekent de gedachte vogel zwarte noten die ze in een oogopslag kan horen. Een winterkoninkje.
Lisa dankt het universum voor dit inzicht, kust voorzichtig als een naaktslak die voor het eerst op de aarde word gelegd door de hand die het beste voor heeft met alles dat leeft. Een naaktslak die een winterkoninkje hoort. Het is zo licht in haar donker dat Lisa de buurvrouw vergeet en of ze wat nodig heeft. Modder tot aan de deurklink, tot aan de rand van de vensterbank. Het huis in zee. Het bootje in de dood.
Als je op tijd was geweest had de buurvrouw tarotkaarten kunnen leggen over je toekomst. Ze had haar hand op je schouder kunnen leggen, zeggend dat haar naam Maria is.
Winterkoninkjes zitten dicht tegen elkaar aan in de winter om warm te blijven. Toch gaat 75 procent van de winterkoninkjes dood als het vriest. Nergens is te vinden welke winterkoninkjes eerst gaan en waarom. Maar de kans is groot dat de winterkoninkjes in het midden het langste mee gaan. Dat moeten de winterkoninkjes zijn waarvan het meest gehouden word. Lisa is één winterkoninkje.
Maria is de tweede.

Livia en de toverwortel

Als Livia vastpakken kan, brengt tante Miriam De Toverwortel. Een oranje, stoffen staafje dat rammelen kan, met drie haartjes op haar wortelkopje. De Toverwortel heeft net als Livia, een neus als een snaveltje. De Toverwortel kan niet lachen, alleen rammelen. Rammelen is de tover van de toverwortel.
Voor mama heeft tante Miriam echte wortels meegenomen en een krop sla. Tante Miriam zegt dat de Toverwortel de echte wortels getoverd heeft en dat elke keer als Livia rammelt, ergens op de wereld nieuwe wortels tevoorschijn komen. Het haar van tante Miriam is  rood van liefde. Tante Miriam is een tovertante. Ze praat Duits. Als Livia haar voetjes in haar mond doet, zegt tante Miriam : ‘Was bist du cool!’, en doet zelf ook een voet in haar mond. ‘ Ja, Livia! Wir verstehen uns!’
Mama en Miriam maken soep van de wortels en sla van de sla. Ze lachen. Als Miriam weg gaat, zijn ook mama’s haren rood.
Livia tovert veel wortels want ze houdt er van te wiebeldansen met een ritme van de Toverwortel.
Sommige van die wortels eet ze zelf. Mama doet ze in een bakje en maakt ze heel zacht met een mixer. Als Livia haar eerste tandje heeft kan ze ook stukjes wortel knabbelen, wat nog veel lekkerder is!
Vrijdags op de boerenmarkt ziet Livia altijd heel veel wortels die vast en zeker bestaan door haar gerammel

Het Spiegelelfje

Dat alles vol van tover is, dat is Livia al snel duidelijk. Ze is een baby van zes weken, kijkt in de spiegel en lacht. 
Als de tover komt, is het of alles warm glittert en vrolijke klokjes klinken. Dan strekt het zich uit, de tover reist door de hele kamer en alle mensen erin. Mama lacht ook. ´Goedzo!´ zegt ze.

Tover is alsof er een liedje begint dat héél blij zingt
jaja ik leef en ik zit er middenin
ojajeejee het begint
of nee het is zelfs al begonnen
wie heeft dit verzonnen
het is magisch machtig mooi

De planten ritselen.
De spiegel is groot. Er zit een zilveren lijst om met vogeltjes. Daarin woont het spiegelelfje: grote donkerblauwe ogen, een neus als het snaveltje van een kuiken, oren die nieuwsgierig iets naar voren neigen.  Het spiegelelfje bezit zóveel tover dat Livia elke keer als ze haar ziet, stralend lacht als een ster. Het spiegelelfje lacht  terug en Livia’s lach geeft nog meer licht . Zo leert Livia de tover van de lach.

Maroesja en de timmerman

Maroesja zit op haar bureaustoel en vraagt zich af of het niet eens tijd is voor een wonder. Een vensterbank groot genoeg om kussens in te leggen en er te kunnen zitten zou bijvoorbeeld een goed begin zijn. Een goede inleiding van een echt groot wonder. In zo´n vensterbank zou de magie op haar lippen liggen. Ze zou met haar mond geopend zo een kleine lichtgevende bal van haar tong de lucht in zingen.
Ik heb dus een timmerman nodig, dacht ze, met groene ogen als het mag. Een wonder met groene ogen en een lach zo fris en ritmisch dat haar bloembollen open barsten van het groeien omdat de wortels zich vol zuigen.
Zo gaat dat: De timmerman lacht.
Zijn lachen trilt in gekleurde golven door de potten in de vruchtbare modder.
De geprikkelde wortels zuigen zich voller en voller tot de bollen in kleuren uiteen barsten. En de klimop opklimt als ontheemde salamanders die kleverig de muur betasten. En zo is de wereld al een jungle en dat terwijl de timmerman zijn gereedschapskist nog in zijn achterbak heeft staan.
Maroesepop! Afspraak 879p76t876! Maroesepop! Afspraak 879p76t876!
 Maroesja zit met rechte rug op haar bureaustoel en klapt haar laptop dicht. Haar agenda is een mannetje met een stalen stem die regelmatig tegen haar praat. Er is blijkbaar weer iets verplicht want ze gaat. Ze vergeet weer haar plantjes water te geven.