Twee onder één kap

Ik schreef een absurd tekstje van bijna vijfhonderd woorden voor een korte verhalen wedstrijd genaamd ' Te Gek Voor Woorden'  maar was tien minute te laat met insturen omdat ik in slaap viel met mijn dochterlief! Het is behoorlijk gek geworden, vind je ook niet? Het thema was voor mij als een vrijbrief om voor absurd en surrealistisch te gaan en niets uit te hoeven leggen...


Op een dag was de eerste mond verbaasd dat hij een spier was. Hij opende zich, dat was de O. Het was verbazingsdag. Stond er geschreven in een boek op de plank. De titel op de rug: Evangelie Van Een Elfje.

Lisa haar mond is zo’n O , tegen het raam aan geplakt als een naaktslak die haar eigen uiteinde begroet. Dit is wat elke cirkel doet, maar in de meeste gevallen valt niet te traceren waar de snuit de staart raakt en ziet te boel er behoorlijk gesloten uit. Met haar tong drukt Lisa één mondhoek platter tegen het raam, zodat de andere mondhoek duidelijk het punt lijkt waar het verbazingsuniversum met naaktslakplakkwaliteit eindigt en begint. Soms mag er best iets duidelijk zijn, denkt ze.
Zeker op dagen dat er plotsklaps modder uit de hemel valt. Er valt een buurvrouw te bereiken omdat ze twee onder één kap zijn. De modder valt gelukkig keurig recht, als letterlijk uit bakken. Niet dat je de boel uit een onverwachte hoek in je gezicht onder je kap als je de deur uit stapt om de buurvrouw te bereiken. Als je wereld kleiner word valt er veel weg. Een hele effectieve manier om van minder meer te maken. Een gedwongen simplify your life.  Je mond wordt een universum op zich en je buurvrouw is de zon. De lippen van het universum worden tot naaktslak die zichzelf op lijkt te willen vreten.
De modder komt al bijna tot de drempels. Lisa vraagt zich af of ze nog iets nodig heeft. Suiker misschien of gezelschap? Het razen van de modder is zo luid dat ze het net zo goed oorverdovend stil zou kunnen noemen. Het gebulder dringt zich autmatisch naar de achtergrond en haar gedachten melden zich glasklaar. Zo tekent de gedachte vogel zwarte noten die ze in een oogopslag kan horen. Een winterkoninkje.
Lisa dankt het universum voor dit inzicht, kust voorzichtig als een naaktslak die voor het eerst op de aarde word gelegd door de hand die het beste voor heeft met alles dat leeft. Een naaktslak die een winterkoninkje hoort. Het is zo licht in haar donker dat Lisa de buurvrouw vergeet en of ze wat nodig heeft. Modder tot aan de deurklink, tot aan de rand van de vensterbank. Het huis in zee. Het bootje in de dood.
Als je op tijd was geweest had de buurvrouw tarotkaarten kunnen leggen over je toekomst. Ze had haar hand op je schouder kunnen leggen, zeggend dat haar naam Maria is.
Winterkoninkjes zitten dicht tegen elkaar aan in de winter om warm te blijven. Toch gaat 75 procent van de winterkoninkjes dood als het vriest. Nergens is te vinden welke winterkoninkjes eerst gaan en waarom. Maar de kans is groot dat de winterkoninkjes in het midden het langste mee gaan. Dat moeten de winterkoninkjes zijn waarvan het meest gehouden word. Lisa is één winterkoninkje.
Maria is de tweede.