Twee onder één kap

Ik schreef een absurd tekstje van bijna vijfhonderd woorden voor een korte verhalen wedstrijd genaamd ' Te Gek Voor Woorden'  maar was tien minute te laat met insturen omdat ik in slaap viel met mijn dochterlief! Het is behoorlijk gek geworden, vind je ook niet? Het thema was voor mij als een vrijbrief om voor absurd en surrealistisch te gaan en niets uit te hoeven leggen...


Op een dag was de eerste mond verbaasd dat hij een spier was. Hij opende zich, dat was de O. Het was verbazingsdag. Stond er geschreven in een boek op de plank. De titel op de rug: Evangelie Van Een Elfje.

Lisa haar mond is zo’n O , tegen het raam aan geplakt als een naaktslak die haar eigen uiteinde begroet. Dit is wat elke cirkel doet, maar in de meeste gevallen valt niet te traceren waar de snuit de staart raakt en ziet te boel er behoorlijk gesloten uit. Met haar tong drukt Lisa één mondhoek platter tegen het raam, zodat de andere mondhoek duidelijk het punt lijkt waar het verbazingsuniversum met naaktslakplakkwaliteit eindigt en begint. Soms mag er best iets duidelijk zijn, denkt ze.
Zeker op dagen dat er plotsklaps modder uit de hemel valt. Er valt een buurvrouw te bereiken omdat ze twee onder één kap zijn. De modder valt gelukkig keurig recht, als letterlijk uit bakken. Niet dat je de boel uit een onverwachte hoek in je gezicht onder je kap als je de deur uit stapt om de buurvrouw te bereiken. Als je wereld kleiner word valt er veel weg. Een hele effectieve manier om van minder meer te maken. Een gedwongen simplify your life.  Je mond wordt een universum op zich en je buurvrouw is de zon. De lippen van het universum worden tot naaktslak die zichzelf op lijkt te willen vreten.
De modder komt al bijna tot de drempels. Lisa vraagt zich af of ze nog iets nodig heeft. Suiker misschien of gezelschap? Het razen van de modder is zo luid dat ze het net zo goed oorverdovend stil zou kunnen noemen. Het gebulder dringt zich autmatisch naar de achtergrond en haar gedachten melden zich glasklaar. Zo tekent de gedachte vogel zwarte noten die ze in een oogopslag kan horen. Een winterkoninkje.
Lisa dankt het universum voor dit inzicht, kust voorzichtig als een naaktslak die voor het eerst op de aarde word gelegd door de hand die het beste voor heeft met alles dat leeft. Een naaktslak die een winterkoninkje hoort. Het is zo licht in haar donker dat Lisa de buurvrouw vergeet en of ze wat nodig heeft. Modder tot aan de deurklink, tot aan de rand van de vensterbank. Het huis in zee. Het bootje in de dood.
Als je op tijd was geweest had de buurvrouw tarotkaarten kunnen leggen over je toekomst. Ze had haar hand op je schouder kunnen leggen, zeggend dat haar naam Maria is.
Winterkoninkjes zitten dicht tegen elkaar aan in de winter om warm te blijven. Toch gaat 75 procent van de winterkoninkjes dood als het vriest. Nergens is te vinden welke winterkoninkjes eerst gaan en waarom. Maar de kans is groot dat de winterkoninkjes in het midden het langste mee gaan. Dat moeten de winterkoninkjes zijn waarvan het meest gehouden word. Lisa is één winterkoninkje.
Maria is de tweede.

tekening van Hemelelve

En dit is ze dan, Hemelelve met haar Wolkenwolf en in haar gedachtenhart het Elfje Mirre, popelend om geboren te worden!

Hemelelve

Hemelelve

De moeder van alle elven heet Hemelelve omdat ze ´s nachts in de hemel slaapt. Vandaag vertel ik jullie over Hemelelve zodat  jullie weten hoe een elfje op aarde geboren wordt.

Hemelelve is twee keer zo groot als een normaal elfje. Ze draagt een hemeljurk, heeft hemelig lang wit haar en slaapt in een… Juist, in een hemelbed met wolkenkussens en wolkenknuffeldieren. Als ze boven is maar niet slapen wil schildert ze graag regenbogen met waterverf en heel soms als ze energie te over heeft, danst ze als het dondert als een dolle.
Om een elfje geboren te laten worden hoeft Hemelelve daar alleen maar over te dromen. Ze laat zich vallen in haar hemelbed en kruipt tegen haar wolvenknuffelwolk. Eerst droomt ze wat de wolken vormen en dan komt ze in een diepzwarte hemel. Ja, eerst is het helemaal zwart maar dan ziet ze een kleine ster. Hemelelve zegt een elvengebed en vliegt in de richting van het lichtpuntje. Als ze dichterbij komt hoort ze dat de ster zingt. De ster heeft een stem! Nog dichterbij ziet Hemelelve dat de ster in waarheid een elfje is. Een elfje, met een lichaam van licht. Dit elfje zingt haar naam:

M i r r e

Dan buigt het Elfje en omarmt haar hemelmoeder. Hemelelve strooit beschermend elvenstof en Mirre zingt  haar naam nogmaals. Ze zingt tot er een piepklein zaadje in haar hand ligt en geeft het aan Hemelelve, die het veilig opbergt in haar navel.
Hemelelve opent haar ogen. Ze  voelt zich licht en vol dadendrang. Ze voelt of het  elvenzaadje  nog in haar navel zit en ja,  daar is het  nog. Ze houdt het in haar hand en ziet Mirre  weer voor zich. Wat een prachtig elfje zal zij worden!  Actief, blij en avontuurlijk met een brutaal neusje. Zo’n elfje groeit graag in een witte veldbloem, weet Hemelelve uit ervaring. Daar zal Mirre in haar groeibloem  de wind kunnen voelen, de roofvogels horen roepen, de schaduw van de donderwolken zien..  Hemelelve weet wat haar te doen staat. Eerst mediteert ze nog een half uurtje om liefde en elfentover te  verzamelen tot haar buik er bol van is. Dan vliegt ze naar de aarde waar het net ochtend wordt.  Hemelelve  brengt het elvenzaadje naar een prachtig veld, niet ver van het park Mandragora. Zingend laat Hemelelve zich naar een witte vingerhoedbloem leiden, in het midden van het veld.  Ze tilt haar jurk op en de liefde en elfentover versmelten met de bloem. Uit haar navel haalt ze het zaadje en drukt het voorzichtig tussen de stampertjes in een uitnodigend knikkende bloemkelk. Met de afscheidskus van Hemelelve sluit deze bloem zich. Hemelelve knielt en wenst  het beste  voor  Mirre!  Dan is het tijd om naar huis te vliegen.
Het groeien  van een elfje duurt 11 dagen. Elke van deze elf ochtenden komt Hemelelve naar de groeibloem om haar liefde en elventover te voeden, de bloem te schommelen en liederen  te zingen. Af en toe draagt ze de bloemkelk onder haar jurk en loopt of danst met haar. Als Hemelelve moe wordt  is een laatste snufje elventover genoeg om de bloemkelk weer aan haar moederplant terug te hangen.
Als Mirre geboren wordt is Hemelelve nog één laatste keer bij haar. Mirre is dolblij dat ze nu op aarde is en bewondert  haar elfengezichtje in de spiegeling van Hemelve’s ogen. Ze bekijkt haar eigen handen en knijpt in haar vel. Ze huppelt naar een steen, springt eraf en test haar vleugels. Ze doen het! ‘Ik ben precies geworden wat ik droomde!’ roept Mirre enthousiast.
‘Ja,’ knikt Hemelelve ‘Je bent wat je droomt Mirre, vergeet dat niet!’
‘Dankjewel liefste hemelmoeder.’ Zucht Mirre en omhelst de lange benen van Hemelelve.

‘Vanaf nu ben je een moeder voor jezelf en voor alle dieren en mensen die op je pad komen. Vol liefde  en elvenstof als je bent kan je alles wat je droomt!’ antwoordt Hemelelve.

‘Zet hem op, kleintje!, daar verderop, daar achter die heuvel is je thuis, het binnenstebuitenbos. Wees er lief voor de mensen en de dieren. Sommige zijn al verandert. Met je lach krijg je hun mee en wijs je ze de weg. Anderen zijn stugger, eigenwijzer, nog niet  zo in de stemming om direct achter een elfje aan te  huppelen. Trek je er niets van aan! Luister  naar je  hart en put uit die bron. Er is van niets te weinig! Nu, leef  je elvenleven Mirre, leef!’

Mirre kijkt  nog een keer naar haar hemelmoeder. Een prachtige elf met een warme buik en de grootste blauwe ogen. Maar Mirre weet, het is tijd om te gaan. Ze is rijp om te leven, haar voetjes kriebelen, haar vleugels trillen, er klinkt een kleurenlied in haar hoofd als een gallop ‘daarverderop, daarverderop!’ En hop, daar rent  ze tot ze opstijgt! Bijen en vlinders dansen rond haar en de vogels zingen verwachtingsvol. Op naar thuis, Mirre! Op naar blij, avontuurlijk en actief zijn!