Hemelelve

Hemelelve

De moeder van alle elven heet Hemelelve omdat ze ´s nachts in de hemel slaapt. Vandaag vertel ik jullie over Hemelelve zodat  jullie weten hoe een elfje op aarde geboren wordt.

Hemelelve is twee keer zo groot als een normaal elfje. Ze draagt een hemeljurk, heeft hemelig lang wit haar en slaapt in een… Juist, in een hemelbed met wolkenkussens en wolkenknuffeldieren. Als ze boven is maar niet slapen wil schildert ze graag regenbogen met waterverf en heel soms als ze energie te over heeft, danst ze als het dondert als een dolle.
Om een elfje geboren te laten worden hoeft Hemelelve daar alleen maar over te dromen. Ze laat zich vallen in haar hemelbed en kruipt tegen haar wolvenknuffelwolk. Eerst droomt ze wat de wolken vormen en dan komt ze in een diepzwarte hemel. Ja, eerst is het helemaal zwart maar dan ziet ze een kleine ster. Hemelelve zegt een elvengebed en vliegt in de richting van het lichtpuntje. Als ze dichterbij komt hoort ze dat de ster zingt. De ster heeft een stem! Nog dichterbij ziet Hemelelve dat de ster in waarheid een elfje is. Een elfje, met een lichaam van licht. Dit elfje zingt haar naam:

M i r r e

Dan buigt het Elfje en omarmt haar hemelmoeder. Hemelelve strooit beschermend elvenstof en Mirre zingt  haar naam nogmaals. Ze zingt tot er een piepklein zaadje in haar hand ligt en geeft het aan Hemelelve, die het veilig opbergt in haar navel.
Hemelelve opent haar ogen. Ze  voelt zich licht en vol dadendrang. Ze voelt of het  elvenzaadje  nog in haar navel zit en ja,  daar is het  nog. Ze houdt het in haar hand en ziet Mirre  weer voor zich. Wat een prachtig elfje zal zij worden!  Actief, blij en avontuurlijk met een brutaal neusje. Zo’n elfje groeit graag in een witte veldbloem, weet Hemelelve uit ervaring. Daar zal Mirre in haar groeibloem  de wind kunnen voelen, de roofvogels horen roepen, de schaduw van de donderwolken zien..  Hemelelve weet wat haar te doen staat. Eerst mediteert ze nog een half uurtje om liefde en elfentover te  verzamelen tot haar buik er bol van is. Dan vliegt ze naar de aarde waar het net ochtend wordt.  Hemelelve  brengt het elvenzaadje naar een prachtig veld, niet ver van het park Mandragora. Zingend laat Hemelelve zich naar een witte vingerhoedbloem leiden, in het midden van het veld.  Ze tilt haar jurk op en de liefde en elfentover versmelten met de bloem. Uit haar navel haalt ze het zaadje en drukt het voorzichtig tussen de stampertjes in een uitnodigend knikkende bloemkelk. Met de afscheidskus van Hemelelve sluit deze bloem zich. Hemelelve knielt en wenst  het beste  voor  Mirre!  Dan is het tijd om naar huis te vliegen.
Het groeien  van een elfje duurt 11 dagen. Elke van deze elf ochtenden komt Hemelelve naar de groeibloem om haar liefde en elventover te voeden, de bloem te schommelen en liederen  te zingen. Af en toe draagt ze de bloemkelk onder haar jurk en loopt of danst met haar. Als Hemelelve moe wordt  is een laatste snufje elventover genoeg om de bloemkelk weer aan haar moederplant terug te hangen.
Als Mirre geboren wordt is Hemelelve nog één laatste keer bij haar. Mirre is dolblij dat ze nu op aarde is en bewondert  haar elfengezichtje in de spiegeling van Hemelve’s ogen. Ze bekijkt haar eigen handen en knijpt in haar vel. Ze huppelt naar een steen, springt eraf en test haar vleugels. Ze doen het! ‘Ik ben precies geworden wat ik droomde!’ roept Mirre enthousiast.
‘Ja,’ knikt Hemelelve ‘Je bent wat je droomt Mirre, vergeet dat niet!’
‘Dankjewel liefste hemelmoeder.’ Zucht Mirre en omhelst de lange benen van Hemelelve.

‘Vanaf nu ben je een moeder voor jezelf en voor alle dieren en mensen die op je pad komen. Vol liefde  en elvenstof als je bent kan je alles wat je droomt!’ antwoordt Hemelelve.

‘Zet hem op, kleintje!, daar verderop, daar achter die heuvel is je thuis, het binnenstebuitenbos. Wees er lief voor de mensen en de dieren. Sommige zijn al verandert. Met je lach krijg je hun mee en wijs je ze de weg. Anderen zijn stugger, eigenwijzer, nog niet  zo in de stemming om direct achter een elfje aan te  huppelen. Trek je er niets van aan! Luister  naar je  hart en put uit die bron. Er is van niets te weinig! Nu, leef  je elvenleven Mirre, leef!’

Mirre kijkt  nog een keer naar haar hemelmoeder. Een prachtige elf met een warme buik en de grootste blauwe ogen. Maar Mirre weet, het is tijd om te gaan. Ze is rijp om te leven, haar voetjes kriebelen, haar vleugels trillen, er klinkt een kleurenlied in haar hoofd als een gallop ‘daarverderop, daarverderop!’ En hop, daar rent  ze tot ze opstijgt! Bijen en vlinders dansen rond haar en de vogels zingen verwachtingsvol. Op naar thuis, Mirre! Op naar blij, avontuurlijk en actief zijn!

Livia en de toverwortel

Als Livia vastpakken kan, brengt tante Miriam De Toverwortel. Een oranje, stoffen staafje dat rammelen kan, met drie haartjes op haar wortelkopje. De Toverwortel heeft net als Livia, een neus als een snaveltje. De Toverwortel kan niet lachen, alleen rammelen. Rammelen is de tover van de toverwortel.
Voor mama heeft tante Miriam echte wortels meegenomen en een krop sla. Tante Miriam zegt dat de Toverwortel de echte wortels getoverd heeft en dat elke keer als Livia rammelt, ergens op de wereld nieuwe wortels tevoorschijn komen. Het haar van tante Miriam is  rood van liefde. Tante Miriam is een tovertante. Ze praat Duits. Als Livia haar voetjes in haar mond doet, zegt tante Miriam : ‘Was bist du cool!’, en doet zelf ook een voet in haar mond. ‘ Ja, Livia! Wir verstehen uns!’
Mama en Miriam maken soep van de wortels en sla van de sla. Ze lachen. Als Miriam weg gaat, zijn ook mama’s haren rood.
Livia tovert veel wortels want ze houdt er van te wiebeldansen met een ritme van de Toverwortel.
Sommige van die wortels eet ze zelf. Mama doet ze in een bakje en maakt ze heel zacht met een mixer. Als Livia haar eerste tandje heeft kan ze ook stukjes wortel knabbelen, wat nog veel lekkerder is!
Vrijdags op de boerenmarkt ziet Livia altijd heel veel wortels die vast en zeker bestaan door haar gerammel

Het Spiegelelfje

Dat alles vol van tover is, dat is Livia al snel duidelijk. Ze is een baby van zes weken, kijkt in de spiegel en lacht. 
Als de tover komt, is het of alles warm glittert en vrolijke klokjes klinken. Dan strekt het zich uit, de tover reist door de hele kamer en alle mensen erin. Mama lacht ook. ´Goedzo!´ zegt ze.

Tover is alsof er een liedje begint dat héél blij zingt
jaja ik leef en ik zit er middenin
ojajeejee het begint
of nee het is zelfs al begonnen
wie heeft dit verzonnen
het is magisch machtig mooi

De planten ritselen.
De spiegel is groot. Er zit een zilveren lijst om met vogeltjes. Daarin woont het spiegelelfje: grote donkerblauwe ogen, een neus als het snaveltje van een kuiken, oren die nieuwsgierig iets naar voren neigen.  Het spiegelelfje bezit zóveel tover dat Livia elke keer als ze haar ziet, stralend lacht als een ster. Het spiegelelfje lacht  terug en Livia’s lach geeft nog meer licht . Zo leert Livia de tover van de lach.