Zee

Het fijne aan Nederland is de nabijheid van de zee. Daar maakt mijn Oostenrijkse lief me altijd bewust van, tijdens onze bezoekjes aan mijn familie. Hij, die niet stil kan zitten, ontvoert me dan altijd mee naar zee. Dit keer was het idyllische kustplaatsje Hindeloopen aan de beurt.
We beleefden gevoelens van eindeloosheid, ook, of misschien vooral, onze kleine! Zij leefde zich uit in haar eigen 'woestijn'. En wij, heerlijk langs de kust wandelen, uitwaaien, dansen, mediteren, chanten, een spiraal in het zand tekenen, foto's maken, kijken, horen, voelen, ruiken.
De grootste verrassing waren de struisvogels.
Vertederend zacht de eerste jonge eendjes.
En dan was er nog de fuut op haar nest, met de jagende vader.
In het dorpje vond mijn L. nog een vlieger. En ik, een boekje over kruiden kweken, waar ik leerde dat je kruidenplantjes kunt vermeerderen door ze te 'scheuren'. Wat ik de volgende dag meteen geprobeerd heb met het maggiekruid van mijn moeder. Nu maar hopen dat ze wortel schiet!