Zee

Het fijne aan Nederland is de nabijheid van de zee. Daar maakt mijn Oostenrijkse lief me altijd bewust van, tijdens onze bezoekjes aan mijn familie. Hij, die niet stil kan zitten, ontvoert me dan altijd mee naar zee. Dit keer was het idyllische kustplaatsje Hindeloopen aan de beurt.
We beleefden gevoelens van eindeloosheid, ook, of misschien vooral, onze kleine! Zij leefde zich uit in haar eigen 'woestijn'. En wij, heerlijk langs de kust wandelen, uitwaaien, dansen, mediteren, chanten, een spiraal in het zand tekenen, foto's maken, kijken, horen, voelen, ruiken.
De grootste verrassing waren de struisvogels.
Vertederend zacht de eerste jonge eendjes.
En dan was er nog de fuut op haar nest, met de jagende vader.
In het dorpje vond mijn L. nog een vlieger. En ik, een boekje over kruiden kweken, waar ik leerde dat je kruidenplantjes kunt vermeerderen door ze te 'scheuren'. Wat ik de volgende dag meteen geprobeerd heb met het maggiekruid van mijn moeder. Nu maar hopen dat ze wortel schiet!

Zomersneeuw

Ik weet, het is nog lente maar het voelt als zomer. 'Zomersneeuw' geeft beter dan 'Lentesneeuw' het contrast en de schoonheid van wat er bij ons in de buurt aan de hand is.
Het is 27 graden celsius en de populier sneeuwt!
Over het stralende natuurschoon hebben de populierelfjes met behulp van de wind een wit dekentje gewaaid dat mijn wandeling naar de stroom nog magischer maakt.
Met een foto of met woorden is deze schoonheid helaas minimaal weer te geven. Ik nodig u uit om naar buiten te gaan en uw eigen wonderen van voorbijgaan te beleven.