me chutney

Ik vraag me soms af hoe mijn weg te vinden in deze wereld vol verschil.
En hoewel schrijven voor mij vaak een manier is om mijn weg te vinden,
merk ik ook dat het me vervreemd. Ik heb het gevoel iets te schrijven
dat niemand lezen wil. Tegelijk wil ik delen, op zoek naar aansluiting,
verbinding, uitwisseling.  Tijdens het schrijven heb ik dat gevoel van oneness.
maar achteraf vul ik de stilte in met twijfel..
Mijn vriend en vrienden van nu kennen mijn taal niet,
de mensen die me lazen in NL zijn grotendeels afgehaakt door de gekke
sprongen die ik gemaakt heb of kunnen me om een of andere reden geen
respons geven. 

Ik hoop dat ik weer eens heel helder droom van in de natuur zijn.
Dat ik bij het wakker worden nog het gevoel heb boven het bos te zweven.
In de natuur, waar alles zich uitdrukt door te zijn.
Overdag ben ik veel in de natuur en het geeft me altijd kracht en inspiratie.
Maar bij deze vraag ik om de extra doses power die de natuurdroom me kan geven.
Dat dit al mijn onzekerheid in mag vullen met inspiratie. 
Tijdens mijn zwangerschap had ik nog veel zulke dromen.
Vloog ik over een veld met wild vee, dan fladderde ik vrolijk door
na het ontwaken..

Ik ben hier terecht gekomen omdat ik high was van liefde.
Daar had ik mezelf naar toegedicht.
Nu ben ik hier en wil ik hier blijven.
Ik wil me nergens meer naar toedichten.
Ik wil alleen nog maar hierdichten. 
Ik dicht de afwas.
Ik dicht het middageten.
 Ik dicht groenten en woud.
Ik dicht van vrienden, engelen, thuis.
Ik dicht van kinderen en dieren.
En ik dicht onzekerheid.
Ik dicht de studie waar ik nu niets mee kan.
Ik dicht een andere cultuur in een ander land.
Ik dicht vechten om een plaats in de grotemensenwereld.
Ik dicht nodig willen zijn, nut hebben.
Niet alleen thuis maar ook daarbuiten.
Professioneel.
Een deel van mij zegt op pipi-langkous-toon , dat laat me koud!.
Een ander deel van mij zegt bitter, dat een groenteboer toch
ook wil dat zn groenten gezien worden en zelfs verkocht. 
Want pas dan doet ie het ergens voor.
Ik begrijp het wat dat betreft wel van mezelf, dat zoeken naar waardering.


Graag zou ik willen horen. Iets.
Wat iemand wil dat ik schrijf.
Of iemand wil dat ik schrijf.
Lees-garantie wil ik,op zijn minst.
Ook al weet je niets te zeggen,
schrijf me dan gelezen.
Of Sorry, ik snap dit niet 
Of Heerlijk, eindelijk eens iets dat ik niet snap!

Dit is een taalkunstenares in crisis.
Is het allemaal ijdele hoop?
Dat er ooit misschien nog een dichtbundel uit zal komen in NL?
Dat er een uitgeverij zal juigen met mijn kinderverhalen in de hand?
Omdat het me zoveel jaar geleden toevallig eens gelukt is,
en ik aan de HKU theaterschrijven volbracht heb?

Bij deze raad ik schrijvende jonge meisjes aan om een vak te leren,
want dat gekunstel om waardering, daar wor je behoorlijk chutney van. 

Hoewel, als ik en de wereld er echt over uit zijn dat het niets meer wordt,
dan heb ik er ook geen problemen mee gepassioneerd Chutney-maakster
te zijn.