Een broertje of zusje voor Livia

Ojee het is ons weer gebeurd! We hebben nog een kindje gedroomd en nu is het ons weer in de werkelijkheid aan het overkomen. Eigenlijk is er helemaal geen gevoel van ojee, maar een gevoel van helemaal goed. Er was zelfs ' een broertje of zusje voor Livia, dat moet - gevoel ', en blijkbaar is er een broertjes of zusjesziel beschikbaar die er precies zo over denkt.
De komende twintig weken mogen we lente en zomer vieren met een babybuik in ons midden. Dan zal het eind augustus of begin september zijn en mag ons verrassingskindje tevoorschijn komen. Benieuwd zijn we wel maar we genieten ook van deze mysterieuze tijd. Wie zwemt daar zo vrolijk rond in mij? Livia zegt dat de baby heel aardig is. Ik denk oja, het zal ook zeker aardend zijn, met beide voeten op de oostenrijkse grond die haar aardkrachten uit in beeldschone natuur en mij door (dan) twee kinderen keer op keer wijst op mijn functie, het vervullen van onze basisbehoeften. Te zijn, samen te zijn, natuurervaring en rust vinden ondanks de alom en rondom aanwezige dagelijkse hectiek, te zorgen, te dragen, te voeden, knuffelen en spelen.
Livia speelt vaak dat ze weg gaat, haar tasje pakt en zegt dat ze haar sleutel mee moet om auto te leren rijden, zoals mama of om te gaan werken, zoals papa. Dat kleine kinderen leren waar het 'echte leven' om draait is blijkbaar iets vanzelfsprekends, zelfs als je papa en mama (aardige) dromers zijn die graag halve of hele vrije dagen met je door het bos dwalen waar je je eindeloos lang lijkt te kunnen vermaken met het gooien van steentjes in de bosbeek en het zoeken naar 'de egel'.
Bedankt trouwens lieve lente dat je het bos  weer wakker hebt gekust. Het voelt zo geweldig en toch zo zacht dat de bloesems die tot vruchten zullen rijpen, ruisend en geurend verschijnen en ik verwachtingsvol met je mee mag dragen!