Een waargedroomd gedicht
Nimfen leven spierwit onder de grond
in een gekrioel dat oneindig lijkt
totdat het donker barst
Als op een onzichtbaar teken
schieten ze naar het licht
as kleine raketten
die het niet meer uithouden
aardlarven te zijn
Een paar honderd zoemen
waanzinnig van licht
tegen zijn venster
waar de zon heel zen bezig is
witgloeiend op te gaan
Hij rookt zoveel dat ik denk
>de aarde die nimfen herbergt
is ergens niet meer dan
zwaar gestolde rook
rond een nest meisjes>
Het is voor die cicaden
dus niet om uit te houden
ik open zijn venster
en ze vliegen
allemaal
weg.
No comments:
Post a Comment