Universum tandarts

Ben karaf in de vorm van een vrouw
het water is hetzelfde water
dat de walvissen als oceaan 

is gegeven, huiverend van leven

Ik sta in de behandelkamer van de tandarts

de kinderen wijzen naar de maanvis 

in mijn buik
ben de maanvis in mijn buik
ben de kinderen
de dode tand van de moeder
wordt kapot gevijld

Wortelen gaan oceanisch diep 

het tandvlees in
net koralen
op de röntgenfoto glimlacht 
haar doodshoofd lieftallig 
een tunnel naar gehemelte 

Daar vliegen mikroskopisch 
kleine engelen.  

Ik kijk naar buiten en zie

Ik kijk naar buiten en zie 

hoe sneller de wielen  

hoe kleiner de wereld

ik leer meer relativeren 

met elke kilometer 

het landschap transformeert zich 

in een paar gekleurde strepen 

Een engel bladert door mijn leven

als door een folioscoop 

het gaat adembenemend snel 

hij weet hoe dik of dun
 het boek is 

En ik strek mij uit als een blad 

op een windvlaag 

elk oog luiert in een kas 

als in een hangmat 

In een uitzicht 

dat voorbij raast

zwaai ik naar boven 

haal ik adem. 

Tijd voor de Japanse prent de rode vlek van maanbloem te ontvangen

Als ik in slaap val
val ik in een licht
door de nacht
en waar u wacht
is alles getekend

U heeft altijd met me gerekend
de jasmijnthee dampt
ik kijk met u de juiste kant op
u staat kaarsrecht
uw gezicht ontvangt
als maan het wit

We horen het aankomen
een rode komeet suist
een open klappend leven
een spat en het papavert
doelgericht een rozengroot
bloeden aan de hemel

Teder legt u een vleugel van uw kimono
rond mijn droomdun bevend lijf.

Als nimfen feest vieren gaan ze alweer bijna dood

Een waargedroomd gedicht 

Nimfen leven spierwit onder de grond
in een gekrioel dat oneindig lijkt
totdat het donker barst

Als op een onzichtbaar teken
schieten ze naar het licht
as kleine raketten
die het niet meer uithouden
aardlarven te zijn

Een paar honderd zoemen
waanzinnig van licht
tegen zijn venster
waar de zon heel zen bezig is
witgloeiend op te gaan

Hij rookt zoveel dat ik denk
>de aarde die nimfen herbergt
is ergens niet meer dan
zwaar gestolde rook
rond een nest meisjes>

Het is voor die cicaden
dus niet om uit te houden
ik open zijn venster
en ze vliegen
allemaal
weg.

Afro en de boom (en verder)

1.

Ze staat alleen op de straat
iedereen is in de winkels
maar zij staat daar
ze staat daar thuis te zijn
 ze draagt boven haar blote voeten een jumpsuit en dan een afro
en kijkt door de takken van de boom
die door haar zeldzaamheid in deze straat
DE boom is  
en voor de boom is zij DE vrouw
en nog voor de langslapers uit hun onderaardse inkoopskrochten kruipen,
met de bijna blinde blik op telefoon of de  ritselende inkoopstas gericht,
word DE boom DE vrouw,
DE vrouw DE boom,
evenvol energie, zoals dat gaat  bij de kus die eenheid is.

2.

Er is een meneer die ´s avonds een zin in zijn hoofd heeft.
Het is de eenheidszweem van Afro en de boom, waar hij
met zijn kale hoofd doorheen gelopen is. Kale mannen
kunnen erg gevoelig zijn voor wat in de lucht hangt.

De zin luidt dan ook: 'Er hangen liedjes in de lucht'.

en zijn voeten wiebelen daarbij en zijn hart,

hee, zijn hart!, dat voelt hij ineens

iets wekigs, dat toch krachtig klopt.

Voor hij in slaap valt, hoort hij zelfs het liedje.

Hoewel, zo zwemerig, is dat eigenlijk wel een liedje?

Hij probeert te denken wat hij daar vandaag ook alweer kocht

in de straat waar  men koopt. Maar dat, weet hij niet meer.

Weggezweemd.

Zij met zeis en zijde

1.Ze rookt een wolk voor wat een gat in de zon lijkt

De nacht is in haar midden

Ze slaapt er licht in

2.Nu weet ik hoe het is als een kinderziel meereist

Ze ruikt naar het fruit dat ik haar te eten geef

De herfst ritselt door de ramen

Van ademhalen, thuis.

3.Ook wel eens zo woedend

Dat de tijd zo onbeschaamd happen uit dit leven neemt

Daar houdt ze het al niet meer vol

En groeit ze scheef

Ze leunt tegen oermoeder

Haar stem en haar mes

Ze snijdt recht

Als ze je aanspreekt

Ben je weg.

4.Klinkt bruut maar is lichtzinnig en fantastisch

Ja waar fantastisch, op het lichtzinnige af

Als je de draf van het dier niet meer hoort

Hoor je de draf van het dier niet meer

Kan je denken

Wat doet ze?

Heeft ze een kindje?

Waar is de jager?

Maar dat alles is ze niet

Ze is die draf

Of nee, dat was

Ze drinkt uit een beekje

Dat niemand anders horen kan of zien

Zo vrij is het:

Wel bestaan en niet.  

De Stroom

Een lentekatje surft over de stroom
als een trippende rups
op naar het vlinder van ontbinden

waar plots een vriendin is
met een rossig kind
in de veranderlijke lala-mandala
die ons omvat

waar later de boer komt water halen
naar mijn kind wijst
‘is zij niet allergisch voor de pluisjes’
die waaien, doodgewoon
over de verhalen ontwarrende stroom

‘Nee’ zeg ik
de man is aardig
ik ook, de stroom
ohm ohm ohm
stof blijft achter
als hij wegrijd
met zijn volle tank
voor ons land

een vrouw in een wit t-shirt
neemt onderzoekend
een paar stappen van het pad
wat is het groen hier toch groen
wat zijn de mensen hier toch mensen

naakte kinderen aan de overkant
wild van de rivier
bloeiend van de zon
alles is hier zo rondom
zo volmaakt verbonden
het klopt zowaar
alsof ik het verzin
nu ik hier wakker zit.

Wat wij heus wel weten als hij 's nachts wegblijft

We weten heus wel dat de meisjes mooi zijn
de muziek ver weg drijft
de wijn zoet
het bier zweet

en dat mama thuis droomt
met verliefde borsten
die overstromend melk morsen
genoeg straks voor het open mondje
haar allermooiste immerdorstje

en ook voor hem
de jongen met steeds meer vader in zijn aderen
steeds meer neus naar thuis
wij zijn het, die hij onophoudelijk ruikt
ja heus, dat weten wij

Muziekijnklein & Mamadolfijn

Muziekijn, de harlekijn die noten tot muziek rijgt
het is fijn in de buik van mamadolfijn, daar
in elke bolling van de golven steeds muziek rijpt
en de pijn gemaakt door haaien steeds ver weg blijft
lieve mamadolfijn, die mijn fantasie wil stimuleren
door te schrijven onderwater en alles om te keren,
samen vereren wij het onaneren van papadolfijn.
In alle kleuren blijft hij ons inspireren
zo groot mogelijk te zijn in het klein
en daaromheen te cirkelen met ecoline
in alle alle kleuren.

Letterheks

Op een dag had de taal haar zo sterk gemaakt
dat ze opstond uit haar graf van papier

ze veegde wat letters en stof van haar rok
en zette een stap naast haar boek
zei ik weet wie ik ben
en ik weet wat ik zoek

Ik kan iets zeggen en dat zijn
de beestachtige maan tot mijn slaaf
mijzelf tot skelet dat gaat staan
et voila t´ is gedaan

Ze slokte op wat ze was
althans, dat was wat ze dacht

De letterheks
strompelde misvormend
achter haar aan.

De boom in

Waar de aarde omhoog kruipt
om ons te omhullen
om bomen op te tillen
om de hemel te strelen
daar zijn we zo thuis
dat we omhoog durven klimmen
en meewuiven met de winden.